>
Inne artykuly

logo

Ożywienia Ministerstw Izrael

© 30.1 2015 Revive Israel

Imperium zła

Dziesięć plag, islam i sąd Boży

Asher Intrater

Dziesięć plag jest jedną z biblijnych narracji, opisaną w z wieloma szczegółami. Mamy dzięki niej podstawę do zrozumienia Bożego sądu.

Zanim Mojżesz wrócił do Egiptu, Bóg powiedział mu, że “zatwardzi jego serce” (II Mojżeszowa 4:21). Nie wprowadził jednak w czyn tej zapowiedzi aż do plagi wrzodów (II Mojżeszowa 10:1) – szóstej z kolei. Faraon już pięciokrotnie zatwardził swe serce podczas pierwszych pięciu plag. Za każdym razem dano mu szansę na uzyskanie łaski i przebaczenia, jednak za każdym z tych pięciu razy odpowiedział złowrogo. Dopiero po “pełni” zatwardzenia się serca faraona z jego własnej wolnej woli Bóg zarwardził je w akcie sądu.

Zanim Mojżesz został wysłany do Egiptu Bóg kazał rzucić mu swą laskę na ziemię, a ta zamieniła się w węża (II Mojżeszowa 4:3). Był to znak duchowej władzy Mojżesza nad siłami szatana reprezentowanymi przez węża. Był jednak jeszcze inny powód. Bóg wiedział o czymś, czego Mojżesz nie był świadomy.

Mojżesz przebywał na pustyni od czterdziestu lat. Sytuacja zdążyła się pogorszyć do tego stopnia, że członkowie rządu byli uwikłani w okultyzm do tego stopnia, że potrafili zamieniać laski w węże, (II Mojżeszowa 7:12), wodę w krew (II Mojżeszowa 7:22) i wywoływać żaby z Nilu (II Mojżeszowa 8:3). Czary te tak się rozprzestrzeniły, że nawet egipscy królowie nosili korony z podobizną węża. Dlatego też Bóg przygotował Mojżesza i wyposażył go w moc do odparcia tych szatańskich duchów.

Oko za oko

Śmierć pierworodnych była ostatnią i najsroższą z plag. Miej na uwadze, że egipscy faraonowie mordowali niewinne dzieci już od 80 lat (II Mojżeszowa 1:16). Boży sąd zawsze poprzedza łaska i jest perfekcyjnie sprawiedliwy (co czynisz innym uczynione zostanie tobie).

Morderstwo żydowskich dzieci w Egipcie było pierwszym przypadkiem “holokaustu”, kontynuowanym później przez Hamana, Heroda, nazistów i, w dzisiaj, przez islamski dżihad. Muzułmanie twierdzą, że Mohamet jest ostatnim prorokiem Bożym, następcą wszystkich Biblijnych proroków, w tym Mojżesza i Jezusa. Jak na ironię, dżihadyści mają więcej wspólnego z niegodziwymi faraonami niż z którymkolwiek żydowskim, biblijnym prorokiem czy apostołem.

Dżihadyści chcą osądzić zachodnie społeczeństwo za jego główne grzechy – korupcję i amoralność seksualną. Jest w tych oskarżeniach trochę prawdy (porównaj z Objawieniem 17:16-17). Z drugiej strony, muzułmanie zgwałcili tysiące niewinnych dziewczynek, co również jest formą niemoralności seksualnej. Popełniali też morderstwa i kłamali, co również jest złamaniem Dziesięciorga Przykazań. Boży prorocy również muszą przestrzegać praw moralnych.

Po dziesięciu plagach egipskie wojska zostały zatopione w Morzu Czerwonym. Armia ta wyruszyła uzbrojona, gotowa by zabijać i ścigać bezbronny tłum, który wcześniej był uciskany i brutalnie zniewolony przez trzy pokolenia. Boży sąd był srogi, ponieważ popełnione przestępstwa również były okrutne.

Runda druga

Bóg jest sędzią, prawym sędzią. Pisma przypominają nam raz po raz, że Boże sądy są doskonale sprawiedliwe (Psalm 96:13; 98:9; Objawienie 15:4; 19:11). Na Boże sądy składają się:

  1. Prawość moralna
  2. Zaproponowanie łaski
  3. Wyraźne ostrzeżenia
  4. Proces sądowy
  5. Wymogi moralne dla proroków

Islam twierdzi, że jest narzędziem sądu Bożego, ale nie spełnia żadnego z powyższych kryteriów.

Egipt rządzony przez faraona za czasów Mojżesza był prawdopodobnie najbardziej demonicznym imperium w historii. Z proroctw biblijnych wynika też, że podobne nikczemne imperium pojawi  się znów. Będzie nawet gorsze. Będzie to imperium ogólnoświatowe, mordercze, ludobójcze, demoniczne, tyrańskie. Wyjście z Egiptu jest zapisane w Biblii jako historia, ale również jako proroctwo. Wydarzenia czasów ostatecznych przypominać będą to, co zdarzyło się w Egipcie.

[Zauważ: hebrajskie słowa “antychryst” (corer), “ucisk” (carot) i “Egipt” (Micraim) mają ten sam hebrajski rdzeń (C-R-R) צרר .] Historia wyjścia ustanawia biblijne ramy dla zrozumienia Bożych sądów i plag czasów ostatecznych.


“Chrześcijanin” w Dziejach Apostolskich

Ari Sorko Ram

Pierwszy raz słowo “chrześcijanin” jest użyte w Nowym Przymierzu w Dziejach 11:26 - “W Antiochii po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami”. To tam Paweł i Barnaba nauczali pogan, przez co wielu uwierzyło. Ci nowi wierzący/uczniowie nazwani zostali “chrześcijanami” (mesjańskimi), jako poganie wierzący w Jeszuę.

Paweł, Barnaba i pozostali żydowscy wierzący zachowali swą tożsamość jako Żydów podążających Drogą (Dzieje 9:2). Termin “chrześcijanin” odnosił się do nowych wierzących. Jako że byli oni kiedyś poganami, a potem się nawracali, potrzebowali nazwy. Z jednej strony, nie musieli być obrzezani aby dostąpić zbawienia, ani stać się Żydami jak Paweł lub Barnaba. Z drugiej strony, potrzebowali nazwy która odróżniłaby ich od pogan wokół.

Znajduje to odzwierciedlenie w dwóch innych miejscach Nowego Przymierza, gdzie mowa o tym wyrazie. W Dziejach 26:28 król Agryppa, uważający siebie za poganina, użył tego terminu do nazwania swego rychłego nawrócenia. 1 Piotra 4:16 odnosi się do pielgrzymów z wielu narodów (jak wspomina 1 Piotra 2:10), którzy kiedyś nie byli “ludem”, ale teraz są “ludem Bożym”.
Ta terminologia odzwierciedla prawdę z Efezjan 2:11-13 o “jednym nowym człowieku” (Ciele Mesjasza lub Wspólnocie Izraela) złożonym z Żydów i pogan, którzy stają się jedno w wierze i miłości, pomimo że zachowują oddzielną tożsamość.


Streszczenie: Księga Ezechiela – część 2

W części drugiej streszczenia Asher skupia się na końcowych, proroczych rozdziałach Księgi Ezechiela. Dzieli się również tym, gdzie według niego znajdujemy się na Bożej proroczej osi czasu. Aby obejrzeć po angielsku kliknij TUTAJ!


Inne artykuły - 2015

Inne artykuły